De AI-verordening wordt er niet in één keer van kracht. Sinds februari 2025 gelden de verboden en de plicht tot AI-geletterdheid, sinds augustus 2025 de regels voor de grote taalmodellen. Deze week kwam het deel erbij dat het dichtst bij de patiënt staat: de transparantieplicht van artikel 50.

Die plicht is klein in omvang en groot in bereik. Er komt geen technisch dossier bij kijken en geen audit. Wel wordt verplicht dat een patiënt kan zien wanneer hij met een machine praat, en kan zien wanneer een tekst of beeld door een machine is gemaakt.

In de meeste zorgorganisaties gebruikt de redactie AI al een hele tijd: teksten herschrijven naar taalniveau B1, vertalen naar Turks of Pools, samenvatten, beeld maken. Dat mag allemaal. Het moet alleen zichtbaar zijn, en er moet een mens met een naam achter staan.

Papier heeft geen metadata, maar een onderscheid tussen online en offline maakt de wet niet. Een folder die naar de drukker gaat, hoort dezelfde route te doorlopen als een pagina die live gaat.

"Moeten we nu in een systeem vastleggen wie wat heeft toegevoegd, aangepast en goedgekeurd?" De AI-verordening eist dat niet voor content — die logplicht geldt alleen voor hoog-risico-systemen. Maar de AVG vraagt verantwoording, en de Wkkgz en NEN 7510 vragen wijzigingsbeheer op zorginformatie. En zonder vastlegging kun je niet aantónen dat je AI-content hebt gemarkeerd.

Een standaard CMS dekt daar maar een deel van, bijvoorbeeld door versiegeschiedenis. Een afgedwongen goedkeurstap, een veld "met AI gemaakt" en één controleerbaar spoor over online én offline uitingen worden meestal niet gedekt. Dat is waarom een volwaardige workflowtool nu interessanter wordt dan een jaar geleden.